Sa dubokim poštovanjem i iskrenom tugom opraštamo se od Vojislava Vojkana T. Bojovića, istaknutog Pljevljaka, sportiste, publiciste, kulturnog poslenika i zavičajnog hroničara Pljevalja, čovjeka koji je cijelog života svjedočio vremenu, ljudima i gradu kojem je pripadao.
Rođen 15. oktobra 1947. godine u Pljevljima, poticao je iz ugledne porodice Bojović, čiji su tragovi duboko utkani u istoriju grada. Porodične vrijednosti, rad, poštenje i snažna vezanost za zavičaj oblikovali su njegov životni put.
Školovanje je započeo u Pljevljima, gdje su gimnazijski dani ostavili neizbrisiv pečat i trajnu emotivnu vezu sa gradom. Upravo iz tog perioda potiče njegova ljubav prema sportu, posebno košarci i fudbalu, koji su za njega bili mnogo više od igre – bili su način života.
Profesionalni put vodio ga je u Beograd, gdje je ostvario dugogodišnju i zapaženu karijeru u bankarskom i energetskom sektoru. I pored odgovornog i zahtjevnog posla, ostao je aktivan u sportskom i kulturnom životu, kao organizator, pokretač i čovjek koji je okupljao ljude.
Posebno mjesto u njegovom životu zauzima književni i publicistički rad. Njegovi tekstovi i knjige predstavljaju autentičnu hroniku Pljevalja – zapis o ljudima, sportu, običajima i vremenu koje je neumitno prolazilo. Upravo zbog tog predanog i istrajnog rada, Vojislav Vojkan Bojović s pravom je smatran i ostaje zapamćen kao zavičajni hroničar Pljevalja, čija djela imaju trajnu dokumentarnu i kulturnu vrijednost.
Sa suprugom Slobodankom podigao je dva sina Miloša i Marka. Pratio je njihov razvoj, uspjehe i životne puteve s očinskom brigom i tihom podrškom, ostajući im oslonac, savjetnik i primjer. Njihovi sportski, profesionalni i životni uspjesi bili su mu najveća nagrada i potvrda vrijednosti koje je prenosio.
Sahrana Vojislava Vojkana Bojovića obaviće se na Manastirskom groblju, dok će tačan datum i vrijeme sahrane biti naknadno objavljeni.
Odlaskom Vojislava Vojkana Bojovića, Pljevlja su izgubila tihog, ali izuzetno važnog svjedoka svog trajanja – čovjeka koji nije pisao da bi bio viđen, već da bi grad ostao zapamćen.
Bio je pravi hronicar Pljevalja, pisao je nadahnuto i ocigledno je volio Pljevlja. Neka mu je laka zemlja